Nazwa ta kojarzy się niemal wszystkim z wielką skocznią narciarską w Zakopanem, choć pierwotnie była to – i jest – nazwa reglowego, lesistego szczytu, położonego między dolinami Bystrej i Białego, na zboczach którego zbudowano ową skocznię. Projekt skoczni wykonał dyrektor Szkoły Przemysłu Drzewnego i pomysłodawca parku sportowe go w Zakopanem Karol Stryjeński, a projekt techniczny przygotował sprowadzony w tym celu do Zakopanego szwedzki inżynier Selström. Budowę skoczni ukończono w roku 1925, a w marcu tegoż roku rozegra no na niej pierwszy konkurs skoków. Pierwszym rekordzistą skoczni został zakopiańczyk Stanisław Gąsienica-Sieczka uzyskując 36 i pół metra. Trzykrotnie rozgrywano na Wielkiej Krokwi zawody w ramach Mistrzostw Świata FIS w latach 1929, 1939 i 1962. W 1929 roku przeprowadzono pierwszą w historii Polskiego Radia transmisję na żywo z konkursu skoków w Zakopanem. W 1962 roku podczas konkursu skoków pod Wielką Krokwią zebrał się nieprzebrany tłum kibiców, szacowany na ponad sto tysięcy osób. Skocznię kilkakrotnie przebudowywano, wyposażając ją w nowe trybuny, wykładając zeskok igelitem, a ostatnio zbudowano nowoczesne oświetlenie, kolej linową i nowy pawilon. Rekord skoczni należy do Japończyka Yukiyi Satō i wynosi 147 metrów. Skocznia nosiła dawniej imię swojego projektanta Karola Stryjeńskiego, a od 1989 roku nosi imię najwybitniejszego polskiego skoczka przed epoką Adama Małysza i Kamila Stocha – Stanisława Marusarza. Niezapomnianym wydarzeniem i największym ludzkim zgromadzeniem w historii Zakopanego była msza święta, którą odprawił na stadionie pod Wielką Krokwią 6 czerwca 1997 roku papież Jan Paweł II. Przybyło wówczas pod Krokiew jak się szacuje ponad trzysta tysięcy osób. Podczas mszy świętej papież beatyfikował dwie siostry zakonne: Bernardynę Jabłońską i Marię Karłowską, górale złożyli papieżowi Hołd Podhalan, a podczas mszy świętej grała osiemdziesięcioosobowa muzyka góralska.